bir çocuktan duyabileceğiniz en güzel söz 'anne', 'baba' olduğu gibi içinizi burkan söz de herhalde 'acıdı'dır. ne zaman canı yansa, düşse, hoşlanmadığı bir durumla karşılassa 'acıdı' diye ağlaması bizi mahvediyor. akan sular duruyor tabir-i caizse ama biz yetişkinler olarak herhalukarda kendi istediklerimiz zorla empoze ediyoruz çocuklara.. zorla giydiriyoruz.. ağlıyor ama biz genede giydiriyoruz.. zorla yediriyoruz.. zorla içirtiyoruz.. hep bizim dediklerimiz olacakmış gibi baskı yapıyoruz.. sözüm ona üniversite bitirdik ama hala okuma yazma bilmeyen annem kadar yetiştirebildiğimi söyleyemem kendi adıma.. onlardaki apayrı bir ihlasmış, bir şefkatmiş demek ki.. onların hakkını nasıl ödeyeceğiz..

uzun zamandır yazmadığımın farkındayım.. hayatımdaki en büyük değişiklik biricik oğlum, hulusim.. ve de en çok ve en sık değişen o.. hali, davranışları, mutluluğu, acısı, ağlaması, gülmeleri, sabahın kör vaktinde kaldırıp bilgisayarı açtırması ve bir şeyler izlemek için sehpaya oturması..

bugünlerde diş çıkardığı için diye tahmin ettiğimiz bitmek bilmeyen acıları ve acılardan kaynaklanan rahatsızlığı ve ağlamaları var hulusinin..

beni en son ve en çok etkileyen olay; salon kapısının önündeki ağlamaklı hali bana öksüz, garip, annesiz-babasız çocukların ağlamalarını gözümün önüne getirdi.. onlar için bir kere daha üzüldüm.. Rabbim kimseyi böyle zor durumlarda bırakmasın..

arkadaşlar haklı.. aslında çook geç kaldım blog yazmaya.. her şey değerli bir abimizin 'el yazın çirkin, o kadar günlük yazıyon ama yazın okunmuyor.. hem bak 10 parmak da yazıyon - ki asıl beceri iki parmakla hızlı yazabilmek bence - her gün yazarsın' demesiyle başladı ki bu dediğim olay 2006 yılında oldu.. ben ise yazılarıma 2009da anca başlayabildim.. tabii birazda yeni doğan çocuğumuzun hatıralarını yazalım, unutmayalım demeyle başladı.. baktım ki adıma zaten varmış blog adresi.. bizde http://hulusibilal.blogspot.com/ adresini açtık.. taze haberler ve fotolar orada..